Anna Kalska

Nie jestem zawodowa nauczycielka.
Moja wielka pasja jest jezyk angielski, moim zawodem wyuczonym medycyna.
Moim zdaniem najwazniejsza czescia znajomosci jezyka jest umiejetnosc zrozumialej dla obu stron komunikacji w jak najszerszym zakresie sytuacji, jezeli zas mowa o jezyku fachowym - mozliwosc komunikacji w zakresie pozwalajacym na wykonywanie zawodu z pelnym profesjonalizmem i pewnoscia siebie, znajomosc fachowych terminów ze szczególnym naciskiem na najczesciej uzywane, a takze umiejetnosc objasnienia w jak najjasniejszej formie branzowych zagadnien laikowi, odpowiedzenia na zadane nam pytania. Jesli chodzi o medycyne, mówimy o przekazaniu pacjentowi lub jego opiekunowi zrozumialej diagnozy i zalecen.
Jezyk to narzedzie, którym trzeba nauczyc sie poslugiwac, zarówno by przekazac klarowny komunikat, jak i by zaprezentowac siebie jako bystrego i elokwentnego czlowieka, profesjonaliste, ale i czlowieka kultury.
Ale jezyk to nie tylko slownictwo, gramatyka, rozumienie czy nawet teoretyczna umiejetnosc ulozenia pieknego zdania lub tekstu. To pewnosc siebie, odwaga, by mówic, niekoniecznie idealnie, ale wystarczajaco dobrze, aby przekazac ów metaforyczny, a dla Anglika i przyslowiowy, obraz sytuacji. To umiejetnosc reakcji na zadanie nam pytanie, czesto nieoczekiwane, czasem calkiem dziwne, szybkiego znalezienia prostej odpowiedzi, w miare potrzeby rozwijania jej w trakcie mówienia, aby przyblizyc rozmówcy nurtujace go zagadnienie.
Pewnosci siebie i umiejetnosci reakcji nie da sie znalezc w ksiazce i nauczyc w teorii, trzeba je cierpliwie wycwiczyc, wiele mówiac, odgrywajac mozliwe sytuacje z zywym czlowiekiem, otrzymujac konstruktywne, wspierajace uwagi, które pozwalaja utrwalic dobre nawyki i zmienic zle.
Najbardziej szanuje ciekawosc, glód wiedzy, chec zadawania pytan, dazenie nie tyle do idealu, co do rozwoju.
A perfekcja przychodzi z praktyka.